It´s a small world after all

Nicaragua Nicaragua , Esteli, 2 april 2009


Zo´n 3,5 jaar geleden ondernamen Nadine en ik een reis naar Costa Rica en Nicaragua. Eén van de uitstapjes die we toen maakten was naar het groezelige Managua. Niet omdat deze hoofdstad 1 van de toeristische topattracties van het land was, maar omdat we Jairo, een Nicaraguaanse vriend in België, beloofd hadden een pakketje te bezorgen aan zijn broer in Managua. Het pakje bestond uit enkele flessen wijn en nog wat spullen. Het is nog steeds een wonder dat deze flessen de hobbelige ritten door het Costa Ricaanse landschap overleefd hebben(en dat we onderweg niet zelf de flessen soldaat hebben gemaakt). Bovendien hadden we beloofd Jairo een Spaans exemplaar te bezorgen van Masquez´ “droevige hoeren”, dat toen net uitgegeven was. We were on a mission! Maar omdat we avontuurlijke en cultuurminnende reizigers waren, besloten we van de nood een deugd te maken en onze uitstap te combineren met een bezoek aan het oude stadscentrum en een klein museumpje in een buitenwijk van de stad met enkele prehistorische voetafdrukken. Het werd onverwacht een zeer leuke trip.
Toch had ik niet meteen de wens deze plek een 2de keer te bezoeken, maar Bert wilde kost wat kost deze merkwaardige stad eens zien. Al was het maar om zijn lange lijst met bezochtte hoofdsteden te kunnen aanvullen met eentje extra (en zijn voorsprong op mij dus te kunnen vergoten grr).

Managua is 1 van de meest bizarre hoofdsteden die we ooit bezocht hebben. Gelegen op een breuklijn van enkele tectonische platen wil er wel eens een aardbevinkje plaatsvinden. Na die van 1973 (met zo´n 11000 doden) stak toenmalig president Somoza al het geld voor de wederopbouw in eigen zak, met als gevolg dat het hele centrum tot de dag van vandaag 1 open vlakte is. De ruïne van de oude kathedraal staat er een beetje zielig bij.

Veel valt er dus niet te bezichtigen. Veel lege verlaten lanen met enkele bedelaars en wat eenzame verkoopsstalletjes. Enkele panelen met foto´s van voor de aardbeving geven een idee van hoe het ooit een druk koloniaal centrum geweest is.
Om de dag in schoonheid te eindigen trokken Bert en ik naar de krater van de Tiscapa-vulkaan, waar we in de schaduw van het standbeeld van Sandino konden uitkijken over het mooie (doch vervuilde, maar dat zie je niet van ver) Lago de Managua.

 

 

 
Oh ja, in het Palacio Nacional stootten we plots op dezelfde gids die Nadine en mij 3,5 jaar geleden ook al rondleidde in dat enige andere museum van Managua ( Huellas de Acahualinca). Met 1,4 miljoen inwoners in de hoofdstad is dat wel een ongelooflijk toeval!

Volgende

Vorige

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s